رفتم تو حس اساسی‌

تیر ۲۴م, ۱۳۸۹ | By Emmanuel

رفتم تو حس این آهنگ اساسی‌ ، مال آلبوم Blueprint 1

Jay-Z – Never Change

“آقا ببخشید می‌تونم خیارتون رو امتحان کنم “

تیر ۲۳م, ۱۳۸۹ | By Emmanuel

جاتون خالی‌ هفتهٔ پیش عرفان و سوگند آمدن اینجا و ۳ تایی‌ دور هم بودیم من بد جور هوس بستنی سنتی‌ ایرانی کرده بودم پیشنهاد کردم بریم بستنی گول و بل بل بستنی‌های مختلف اونجا زیاد داشتن من سوگند داشتیم فکر میکردیم که چی‌ بگیریم که یک دفعه یکی‌ یه لفظی اومد که ……

 نمیگم کی‌ بود

 آخ این عرفان تنبل که اگه من نباشم یه پست نمیزنه ببین تورو خدا بلاگ رو ول کرده به امان خدا

Hamishegi Cover

تیر ۱۸م, ۱۳۸۹ | By Erfan

فوت محمود بهرامی من رو یاد وضعیت سینمای ایران انداخت

تیر ۱۷م, ۱۳۸۹ | By Erfan

نوشته شده توسط عرفان

بچه ها، در گذشت محمود بهرامی رو به خانوادش و همه ی طرفدارانش تسلیت میگم. من شخصاً خیلی‌ از کارهاشو دیدم و باورش سخته چون تا همین چند ماه پیش توی سریال تلویزیونی “زن بابا” بازی میکرد و الان به دلیل عفونت ریوی در سنّ ۷۳ سالگی از پیش ما رفت. مرسی‌ از سعید برای ارسال لینک ها، قبل از اینکه خبر رو بخونم، برام فرستاد. اون نسل از هنرمندامون یکی‌ یکی‌ از پیشمون می‌رن، فقط می‌تونم بگم باعث افتخار که گاهی‌ وقتا با امکانات کم و خلاقیت زیاد و همکاری چه کارنامه ی خوبی‌ از خودشون به جدا گذاشتن. سینمای ایران توی چند سال گذشته خیلی‌ از نظر بودجه و امکانات بهتر شده. وقتی‌ میگم این چند سال، منظورم فرق ۲۰ سال بعد از انقلاب هست با سالهای بعد از اون. هنوز سینما و تلوزیون ایران از نظر بودجه، امکانات و ازادیه بیان دستاش بستن، و با استعدادهایی که ما تو ی این زمینه داریم واقعا باعث تأسف. وقتی‌ که من ایران بودم، تو ی دبستان و راهنمایی تاتر بازی می‌کردم و علاقهٔ زیادی به بازیگری داشتم با اینکه طبق معمول خانواده هر گونه علاقه ی هنری من رو سرکوب میکردن. توی همون چند سال کوتاه میدیدم که چقدر فقط عشق هست که بازیگر‌ها رو توی اون کار نگاه داشته، ولی‌ خوشبختانه همون موقع‌ها بود که یکم وضعیت بهتر شد و یه سری از هنرپیشه هامون تونستن از نظر مالی‌ خودشون رو بهتر و بهتر اداره کنن. با این حال هنوز راهه طولانی‌ پیش رو داریم، چون مهمتر از در آمد اون آزادی بیان هست. گاهی‌ وقتها من از اشکالهامون و ضعف هامون صحبت می‌کنم و یه سری میخوان دفاع کنن از ایران چون فکر می‌کنن عشق به ایران یعنی‌ که وقتی‌ از اشکالاش صحبت می‌کنیم باید الکی‌ بگم، ” نه خیر ایران اینطوری نیست، خیلی‌ هم خوبه” . معلومه که ایران خوبه، اگر خوب نبود که انقدر همه ی ما دوستش نداشتیم و خواهان پیشرفتش نبودیم. ولی‌ وطن پرستی‌ یا ایران دوستی‌ معنیش این نیست که از ایراداش چشم بپوشیم، اتفاقاً بر عکس معنیش اینه که اشکالاش اذیتمون بکنه و راجبش صحبت، فکر و عمل کنیم که بهتر بشه. نه اینکه قانع باشیم و مثل کبک سرمون رو بکنیم توی برف انگار نه انگار وطنمون رو روز به روز خوردتر از قبل می‌کنن. ما که نباید ایران رو با کشورایه اطراف و کشورهای محروم مقایسه کنیم، باید با موفق‌ترین و آزادترین کشور‌ها مقایسش کنیم. لیاقت مردم ما بیشتره، لیاقت کشور ما بهتریناس. پس وقتی‌ یه پست میزنم و از یکی‌ از مسائل ایران دلگیرم، منظور اینه که حیف، نباید اینطور باشه، نه اینکه ایران بده. همونطور که زندگیه شخصیتون رو هم باید اونطور ببینین، وقتی‌ یه نفر که دوستون داره، از صمیمه قلب داره راجع یکی‌ از اشکالتون یا ضعف‌هاتون بهتون میگه، نباید حالت دفاعی به خودتون بگیرین، باید قبول کنین و برای کامل شدن و بهتر شدن خودتون دست به کار بشین. غیر از اینه؟

http://www.irinn.ir/Default.aspx?TabId=55&nid=186881

http://www.bbc.co.uk/persian/arts/2010/07/100706_l41_bahrami_actor_obituary.shtml

Tehran Zoo

تیر ۱۶م, ۱۳۸۹ | By Erfan

http://www.iranian.com/main/2010/jul/tehran-zoo

اینجا تهران

تیر ۱۵م, ۱۳۸۹ | By Erfan

اینجا تهران،

مرسی‌ از دیبا که اینو فرستاده بود. هنوز یه تار موی تهران می‌ارزه به کل دنیا، ولی‌ گاهی خوبه به یه سری حقیقت‌ها به دید طنز نگاه کرد.

اخیراً اعلام شد که تهران یکی از ده شهر نامطلوب جهان برای سکونت شناخته شد. اما تهران جذابیت های منحصر بفردی هم دارد که در هیچ جای دنیانظیر ندارد

تهران تنها شهری است که در آن می توانید وسط خیابانهای آن نماز بخوانید، وسط پارک شام بخورید، در رستوران به دیدن مانکن های لباس های مدل جدید بروید، در تاکسی نظرات سیاسی تان را بگویید، در کوه برقصید، امابرای ملاقات با نامزدتان باید به یک خانه خلوت بروید.

تهران تنها شهری است که در آن دو نفر روی دوچرخه می نشینند، چهار نفرروی موتورسیکلت می نشینند، شش نفر توی ماشین می نشینند، ۲۵ نفر توی مینی بوس می نشینند و ۶۰ نفر سوار اتوبوس می شوند.

تهران تنها شهری است در دنیا که پیاده ها حتما از وسط خیابان رد می شوند، اتومبیل ها حتما روی خط عابر پیاده توقف می کنند و موتورسیکلت هاحتما از پیاده رو عبور می کنند.

تهران تنها شهر دنیاست که در آن همیشه همه چراغ ها قرمز است، اما هر  کس دوست داشت از آن عبور می کند.

در تهران از همه جای ماشین ها صدا در می آید، جز از ضبط صوت آن.

در تهران هیچ جای زنها معلوم نیست، با این وجود مردها به همه جاهایی  که دیده نمی شود نگاه می کنند.

همه در خیابان ها و پارک ها با صدای بلند با هم حرف می زنند، جز سخنرانان که حق حرف زدن ندارند.

تهران تنها شهری است در دنیا که همه صحنه های فیلمهای بزن بزن را درخیابان های شهر می توانید ببینید، اما تماشای این فیلمها در سینما ممنوع است.

در شمال شهر تهران مردم در سال ۲۰۰۸ میلادی زندگی می کنند و در جنوب شهر در سال ۷۰ هجری قمری